środa, 7 grudnia 2011

W labiryncie Pompidou

W niedzielę Bee zaciągnęła Spidera do Centrum Pompidou, ponieważ bardzo dawno już tam nie był, więc po prostu by wypadało, przecież niedługo wracają do Polski, czas wyparowuje w przestrzeń jeszcze szybciej niż zwykle, trzeba rozciągać i wypełniać przeżyciami, obrazami, które zostaną na całe życie... Argumentacja była tak silna, że przystał.

Już na przeszklonych ruchomych schodach Pompidou zaatakowała ich intrygująca instalacja, której towarzyszył głośny, rytmiczny dźwięk bicia serca, szybki na niższych piętrach, zwalniający w miarę wjeżdżania w górę.

Bryan McCormack Preservation is Life
Wkroczyli na czwarte piętro poświęcone sztuce współczesnej po roku 1960 i zaczęło się. Długie korytarze, korytarzyki, sale, zaułki przeżyć i obrazów :)

Sigmar Polke Cameleonardo da Willich

Z wrażenia zapomniałam spisać nazwisko autora i tytuł dzieła. Uzupełnię przy najbliższej okazji

Jean Tinguely Baluba, Drzwi

Że śpi przy rozebranych na czynniki pierwsze kobietach można zrozumieć. Ale jak można spać w towarzystwie Picassa???
- I jak Ci się podobało? - zapytała na koniec.
- Moja noga tu więcej nie postanie - odparł ponuro.

3 komentarze:

  1. To nie sen, to dogłębna analiza obejrzanych dzieł! Kontemplacja atmosfery nasyconej Sztuką! No!
    Zapraszam do nas - muzea w zimie nieczynne, za to widoki!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    OdpowiedzUsuń
  2. Wreszcie Ktoś zrozumiał moją metodę! Dziękuję za wsparcie. Pozdrawiam. Spider

    OdpowiedzUsuń
  3. Hihihih, ja Spidera trochę rozumiem! Sztuka sztuką ale ileż można tego na raz wchłonąć?! ;-)

    OdpowiedzUsuń

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...