Zatem piątka...

Drodzy,

Na ten Nowy Rok

Odwagi do podejmowania ryzykownych decyzji i wchodzenia na nieznane ścieżki.

Zaufania intuicji. Konsekwencji i uporu w dążeniu ku jaśniejszej stronie życia. 

Wam i sobie.

Pszczółka

Takanashi Yutaka, Świątynia Sensoji, Taito-ku, 29 sierpnia, zdjęcie z 1965 roku, wypatrzone na wystawie w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Tokio.

Japonii i metafizyki cd. :)

Oddalona o jazdę autobusem, pociągiem i dwadzieścia minut pieszo od zatłoczonej centralnej Nary z potężną Todaiji i oswojonymi sarnami. Świątynia Horyuji z przełomu wieku 7. i 8. W pierwszej połowie upalnego sierpnia, na godzinę przed zamknięciem, pusta i cicha. Tajemnica absolutu ubrana w historię, religię, sztukę. Niezwykłe doświadczenie, które zostanie ze mną na zawsze.

Jak się bawią w Tokio

Piknik pod podniebnym drzewem albo święto (matsuri) trzech okolicznych dzielnic przy Skytree, najwyższej wieży na świecie, którą mogliście widzieć w tle najnowszego filmu Wima Wendersa "Perfect days". Muzyka, tańce, kimona, a raczej yukaty - ich letnie, bawełniane wersje - które Japonki i Japończycy wkładają chętnie przy takich okazjach, uliczne stragany z jedzeniem i cudna atmosfera zabawy.

Świątynia Mchów

Saihoji w zachodnim Kyoto zwana popularnie Kokederą, czyli Świątynią Mchu, to jedno z najbardziej metafizycznych miejsc, jakie odkryłam podczas tej podróży. (Angielskie określenie "spiritual" wydaje się dużo trafniejsze.) Spacer wokół stawu w kształcie ideogramu, znaku serca, wśród plam słońca kładących się na wszechobecnym mchu (jest go tu podobno 120 gatunków), na wyspach z kamieni i drobnych liściach japońskich klonów przenosił w piąty wymiar doskonałego piękna...

Krótko mówiąc...

Wspomnienia domagały się odświeżenia, przekonania i sądy weryfikacji...
Oto jest... Nippon 2024.
Zakaźne piękno. Nowoczesność kłania się tradycji. Trudna i łatwa w obejściu.

Ta sama, a jednak inna.

Z wschodząco-kwitnącymi pozdrowieniami dla Czytelniczek i Czytelników 🎎🏯

Podsiadło we Wrocławiu

Minął ponad tydzień od tego SPEKTAKULARNEGO wydarzenia MUZYCZNEGO a nadal nie wiem, na który z przymiotników położyć większy nacisk. Bez wątpienia fantastycznie było być razem z Besti częścią pospolitego ruszenia i poruszenia, jakie wywołuje talent, twórczość, wyobraźnia... (długo by wymieniać) Dawida Podsiadły. Niestety blogger nie zezwala na zamieszczenie nawet najkrótszego z nagranych przeze mnie filmów, więc pozostają nieoddające zupełnie rozmachu ani atmosfery zdjęcia oraz słowo pszczółki, że działo się niewiarygodnie i nieustannie - ognie piekielne, niebiańskie światła, dymy czyśćcowe, ziemskie projekcje... A nad tym wszystkim unosił się cud-wokal.

W piśmie obrazkowym:🔥💥😇😇💥🔥

Konkrety i technikalia innym razem.😉

Moje Kupidynki

Czy można było przejść obok nich obojętnie?

Te pozy, fryzury, twarzyczki... Jednemu włosy układają się w różki jak Mojżeszowi w licznych przedstawieniach, co oznaczało moce prorocze. Drugiemu oko uciekło na wysokość czubka nosa. Generalnie jak na barok przystało obaj mają rysy kupców w średnim wieku przedkładających wino nad wodę. Ten niesie gałązkę laurową niczym pułapkę do zarzucenia na upatrzoną ofiarę miłości. Ów gra prawdopodobnie na instrumencie muzycznym... (Sugestie, pomysły, konkrety względem identyfikacji - mile widziane.😊)

Nie jestem znawczynią kafelków z Delft, ale przeprowadzone post factum researchum zdaje się potwierdzać, że sprzedawca miał rację utrzymując, iż pochodzą z 17. wieku. Kafelki z motywem Amorków niosących atrybuty związane z miłością - łuki, strzały, wianki, ale również muzykujących, dokazujących, nawet siusiających wzorem młodocianego sąsiada z fontanny w Brukseli, stały się wówczas na tyle popularne, że znalazły swoje miejsce na jednym z piękniejszych obrazów Vermeera - Mleczarce. (Szukajcie, a znajdziecie.)