- Ciociu, powiem Ci coś... tylko, żebyś nie wygadała moim koleżankom z klasy... i wujkowi. - Obiecuję. - Jestem zakochana... O żeż... Tego się nie spodziewałam po dzieweczce, która jeszcze niedawno twierdziła, że chłopaki są bleee. - A w kim? - W Michale, ale bawmy się już.
Za dwa tygodnie zapytuję Niunię: - Co słychać u Michała? - No... jest moim chłopakiem. Coś mnie tknęło. - A on o tym wie? - Nie. - I... nie przeszkadza ci to? - Niee. No, bawmy się ciociu.
Rozmowy z Niunią przypominają o najprostszych prawdach: Wyobraźnia w życiu i w miłości jest nieodzowna. :)
Demokratycznie i równościowo oddaję muzyczny głos panom. Od utworu Sweet amerykańskiej grupy Cigarettes Afer Sexnie mogę i nie chcę się opędzić. Gra mi w głowie albo w laptopie od kilku dni. Przedstawiciel gatunku zwanego niezwykle trafnie dream pop`em. Uwaga, naprawdę można się rozmarzyć i niebezpiecznie odpłynąć od rzeczywistości...
Piosenka idealna do kameralnego tańca we dwoje. (Spider wytrzymał dwie minuty, czyli jedną siódmą tej delikatnej, cudownie zapętlonej kołysanki... Dla mnie mogłaby trwać drugie tyle... :)
Z wysp szczęśliwych chciałabym Was teraz zabrać do jaskini, w której trwają rytualne, transowe tańce wokół ognia i rządzą pierwotne, nieujarzmione przez kulturę instynkty. Polska formacja BNNT i The Last Illiterate. Wytrzymajcie do szóstej minuty, potem jest jeszcze lepiej. Utwór idealny na poranne pobudzenie ducha walki przed trudnym dniem.
W kolejnej piosence zakochałam się od pierwszego słyszenia... Genialny "staroć", w którym smutek i rezygnacja wybrzmiewają na równi z pogodą ducha i nadzieją. Dwóch muzycznych gigantów John Lee Hooker i Van Morrison w niezapomnianym duecie I cover the Waterfront.
P.S. Poczułam się trochę jak prezenterka radiowa. Fajna robota :)
Drodzy, lepiej późno niż wcale (wierzę przysłowiom), dlatego pomimo posuniętego w dniach stycznia, pozwolę sobie pożyczyć Wam, żeby w Nowym Roku 2018 Wasze życie jak najczęściej przypominało kolorami, tematyką i atmosferą zaprezentowane powyżej płótno Maurice`a Denisa. Czego i sobie życzę. :) Bzzzz.... Bee
Taka instalacja objawiła się moim oczom na niedzielnym targu. Jakby wypowiedź współczesnego artysty w temacie nadciągających świąt... Na szczęście są jeszcze galerie handlowe ze swoimi performansami i wystawami. ;)
W tę ponurą niedzielę, której nie pojechaliśmy na giełdę staroci do Zielonej Góry, ponieważ Spider nie uległ żelaznej argumentacji, że na wrześniowej giełdzie w Jeleniej Górze handlarze z najciekawszymi dla mnie przedmiotami z Dalekiego Wschodu pochodzili z zielonogórskiego, w tę mokrą niedzielę, której nie wybrałam się nawet na targ "pod młynem", bo wieje tak, że sprzedawcy jajek i porcelany raczej nie dopisali, nadszedł odpowiedni moment, żeby przenieść się do obfitującej w słońce i antyki Italii. A dokładnie do Vicenzy i jej bliskiego sąsiedztwa, słynących z renesansowych pałaców i willi projektu genialnego architekta Antonia Palladio, które mieliśmy przyjemność oglądać tego lata.
Willa Capra "La Rotonda". Mistrzostwo harmonii, ucieleśnienie palladiańskich ideałów. Na jej widok, który ukazał się nam niespodziewanie na niewielkim pagórku pośrodku wiejskiej okolicy, kiedy jechaliśmy samochodem, poczułam ciarki na plecach. Mój układ nerwowy reaguje w ten sposób tylko na arcydzieła. :)
Centrum Vicenzy i Basilica Palladiana, fascynująca swoim porządkiem licznych rysowników, malarzy, architektów, którzy siedząc na schodach naprzeciwko odwzorowują proporcje jej pięknych loggii na papierze.
Dziedziniec przed wejściem do Teatru Olimpijskiego.
Kolejne dzieło Palladia, renesansowy teatr w Vicenzy, Teatro Olimpico.
Willa w Caldogno zachwyca freskami ukazującymi rozrywki posiadaczy ziemskich, tańce, muzykowanie, uczty, ale przede wszystkim psychologicznym zróżnicowaniem postaci i pokomplikowaniem ich wzajemnych relacji, jakiego nie powstydziłby się Bergman.
Przyjemnej niedzieli życzę :)
To już nieco dalsze sąsiedztwo Vicenzy, ale nie mogłam się oprzeć.
W Empiku. - Dwa bilety na Doktora Misia poproszę. Młoda ekspedientka stuka w klawiaturę, szuka wzrokiem na monitorze, szuka... - Jest Doktor Dolittle. Raczej nie, bo to inna specjalizacja. :) Od biedy znalazłby się wspólny mianownik. Dr Misio ma w repertuarze utwór "Pies". Jednak nie nadaje się on dla dzieci. Na koncercie w Starym Klasztorze wykonanie tej "piosenki" wyniosło gotycką salę z ożywioną i nieożywioną zawartością w przestrzeń pozaziemską.
P.S. Pani z Empiku była sympatyczna i trzeci dzień w pracy, jak zakłopotana wyznała.
