Dobrze jest żyć w czasach, w których dokonał się i taki twist, że "robótki ręczne" kobiet, do których zaganiano je przez wieki, żeby się czymś zajęły i nie myślały o "głupotach", służą obecnie artystkom wizualnym do wyrażania krytycznej myśli, najgłębszych pragnień, lęków... A środki wyrazu w postaci tkanin, nici, pereł, cekinów zyskują powoli status równorzędny wobec malarstwa i rzeźby.
Wspaniała wystawa Celine Levitan "Język pereł" w Bunkrze Sztuki - Pawilonie Wyspiańskiego, którą miałam okazję zobaczyć w październiku w Krakowie, jest tego procesu kolejną odsłoną.




