Nie czas na czułości

Rodzice przyszli odebrać Niunię od ciotki. Niunia jest zawiedziona, że tak szybko, choć minęło pięć godzin zabawy w czarodziejki z klubu Winx... Wytargowuje jeszcze pół godziny ("Błagam was, błagam, no błaagaaam!!"). Rodzice rozmawiają z wujkiem w salonie, czarodziejki bawią się w sypialni, do której nieupoważnionym przez dyktaturę wstęp wzbroniony, intruzi przeganiani są w sposób bezpardonowy.

Niunia wpada na chwilę do salonu po zapomnianą torebkę.

- Daj buziaczka - Mamunia postanawia wykorzystać ten moment na czułości.

Odpowiedzią groźna minka.

- To chodź, przytulimy się.

- Ja tu nie psysłam, zeby się psytulać, tylko zeby się bawić.

Nie z Niunią takie numery, znacy zabawy.

Dobra nowina

Idę z Niunią nad Odrę, gdzie w okolicach Mostu Grunwaldzkiego i Domu na Wodzie odbywa się akcja sprzątania rzeki i jej nabrzeży ze śmieci. Dzieweczka zrywa słonecznego, jesiennego mlecza i oznajmia:

- Dam ten kwiatek temu, kto się ze mną pobawi.

Jako liderka zabaw z Niunią wysuwam własną kandydaturę.

- Nie, nie, nie - odpowiada mistrz przekory. - Ty dostaniesz zero kwiatków.

Wnoszę zdecydowany protest, posuwając się do lekkiego szantażu.

- Ale ciociu!!! Zero to też fajna liczba!!

Zatem poniedziałkowy błysk oświecenia jest następujący: jeżeli macie czegoś zero, nie przejmujcie się, nie martwcie, nie desperujcie, bo zero też może być fajną liczbą :))

A ze śmieci może powstać sztuka. Poniżej mały fotoreportaż z akcji sprzątania Odry, w której brały udział i przedszkolaki, i licealiści. Więcej na temat organizatorów tego zamieszania, dającego nadzieję na lepszą i piękniejszą przyszłość rzeki, miasta i mieszkańców:
http://onwater.pl

Na miłość trzeba sobie zasłużyć...

Niunia wypowiedziała posłuszeństwo Babci (czy raczej Babcia Niuni ;), interweniował Tatunio, dzieweczka wylądowała na dwadzieścia minut w odosobnieniu we własnym pokoju celem przemyślenia swojej postawy. Po upływie czasu jej skrucha okazała się wątpliwa, a wnioski następujące:

- Tata, Babcia i Wujek odpadają z kochania.

Bogu ducha winny Wujek załapał się profilaktycznie.

Sama słodycz :)

Upolowane na targu "pod młynem"

... przeze mnie tylko pośrednio.

Raniony przez myśliwego jeleń, powalone drzewo, uciekająca łania, w tle trzy góry. Twórca się postarał kompozycyjnie, choć temat mało oryginalny, wyeksploatowany do bólu w dwudziestoleciu międzywojennym. Dla nabywcy gwarantowane zaspokojenie potrzeby łatwych wzruszeń, współczucia, okrucieństwa... Czysty zysk...

Chodził lisek koło drogi, aż dopadła go elegantka. W szafach babć i prababć pozycja obowiązkowa. Dobrze, że mody przemijają. Wyobrażacie sobie nosić taki pyszczek i dyndające łapki na piersi?

Jesień idzie. Konie u jesiennego wodopoju.

Notatnik austriackiego wizytatora gimnazjów z lat 20. i 30.

Gimnazjalista Ludwig Franz urodzony 1915 nie odebrał świadectwa.

Nie skusiłam się na konie ani lisa, natomiast w zeszłą niedzielę nabyłam ciekawą fotografię z przedwojennej Warszawy, co wnioskuję po szyldzie firmowego sklepu E. Wedla. Wczesny przykład "street fashion" i "street photography".

Udanego weekendowego polowania na przyjemności wszelkie życzę! :)

Na chmurce

Nie planowałam żadnych zakupów na czwartkowej giełdzie staroci. Choć na wszelki wypadek wieczór wcześniej wypłaciłam z bankomatu pieniądze... :)
Chciałam po prostu pochodzić, popatrzeć, spotkać się i pogawędzić ze znajomymi, zapaleńcami, szaleńcami, hobbystami. Chciałam również zajrzeć w czas przeszły, pooddychać powietrzem pachnącym innymi epokami, ponieważ takie powietrze działa na mnie jak świeża, morska bryza, pobudza, dodaje energii i sensu.

Dotarłam przed dziesiątą, targ okazał się spory, stoiska zajmowały dużą powierzchnię rozległego placu, choć znów odniosłam wrażenie, że sprzedający przeważali liczebnie nad kupującymi. Słońce mocno oświetlało piękno, szpetotę, wielorakość i mnogość.

Przywitałam się z bardzo miłym sprzedawcą z okolic Łodzi, u którego nabyłam w ubiegłym roku swój najładniejszy artdecowski pierścionek z błękitnym oczkiem. Nieco dalej skonstatowałam, że nowoczesny obraz wykonany ciekawą techniką, który oglądałam dwa miesiące wcześniej i zastanawiałam się nad zakupem na tyle poważnie, aby podjąć zakończone fiaskiem negocjacje, wciąż nie znalazł nabywcy. Obejrzałam go ponownie i nadal uważałam za dobry, ale obecnie trzymam się twardo faktu, że nie dysponuję pałacem z galerią, więc ograniczam apetyt do niezbędnego minimum.

Wędrowałam od stoiska do stoiska, nic szczególnie nie przykuwało mojej uwagi i wtedy zobaczyłam ją. Dziewczynkę z lutnią na chmurce. Od razu wiedziałam, że jest jedyna w swoim rodzaju. Z pięknem komunikuję się w pierwszej chwili na poziomie podświadomym, podprogowym, intuicyjnym. Nie analizuję, po prostu żywię niewzruszone przekonanie, że patrzę na coś wyjątkowego. Mam również pewność, że wspaniale byłoby posiadać taki nośnik piękna, wyzwalacz dobrych emocji w zasięgu wzroku i ręki na co dzień, nie poprzestając na mało szczegółowych obrazach z pamięci lub zapośredniczonych i spłaszczonych przez telefon. Niestety, cena okazała się zbyt wysoka jak na moje zasoby. Trudno. Poszłam dalej z myślą o majolikowej dziewczynce ... tłukącą się ... po głowie.

Przyciągnął moją atencję intrygujący obraz, pochodzący, jak utrzymywał handlarz, z Danii. Przedstawiał skuloną brązową postać pod drzewem po lewej oraz czarny kształt mężczyzny i kobietę ze snopkiem po prawej stronie płótna. Mężczyzna, podobnie jak człowiek pod drzewem, zasugerowany został jedynie kolorem, potraktowany umownie, kobieta nieco bardziej szczegółowo. W tle mienił się kolorami nieokreślony pejzaż (?), niebo (?), woda? Słoneczna żółć odbijała się w lazurze tej niby wody. Tematyka i warsztat artysty budziły mieszane uczucia, przyciągały i odpychały. Ostatecznie uznałam, że nie potrafię ocenić, czy zastosowana technika była świadomym wyborem malarza, czy koniecznością ukrywającą nieporadność. (Poza tym nie mam pałacu.:)

Zajrzałam do dziewczynki na moment, obejrzałam figurkę z dołu, z tyłu i od frontu. Sprzedawcy akurat nie było, kolega pilnował jego stołu. Poszłam dalej.

Zupełnie nieoczekiwanie u znanego od lat Pana N. znalazłam porzuconą gdzieś wśród metalowych rupieci na obrzeżach rozpostartych na ziemi płacht japońską tackę z laki z wymalowaną kwitnącą gałązką i unoszącym się nad nią ptakiem w locie. Zakupiłam, ponieważ była urokliwie pomyślana i nieźle zachowana jak na tego typu przedmioty, zazwyczaj mocno wytarte, wyblakłe, z uszkodzoną laką eksportową, pośledniejszego gatunku. Poza tym słabość do Dalekiego Wschodu nie pozwala mi przejść obojętnie obok przybyszów z tamtego rejonu świata.

Przed wyjściem, około godziny 13., kiedy część handlujących pakuje już swoje towary, musiałam jeszcze spojrzeć na dziewczynkę na chmurce... Do moich zachwytów dołączył sprzedawca i tak sobie gwarzyliśmy, jaka jest śliczna i ciekawa, i doskonale wykonana, sygnowana przez autora projektu, ale bez sygnatury wytwórni i, niestety, panu nie udało się znaleźć żadnych informacji na jej temat, ale wydaje mu się, że może pochodzić z Austrii. Do naszych zachwytów dołączyła sympatyczna pani, więc dalej wychwalaliśmy, jaka oryginalna, niepowtarzalna. Wtedy nagle sprzedawca wyszedł naprzeciw mojemu skrytemu pragnieniu i z własnej, nieprzymuszonej woli zaproponował cenę sporo niższą od wyjściowej. Takim sposobem stałam się szczęśliwą posiadaczką cudownej majolikowej figurki. Właściwie figuryny, ceramicznej rzeźby, gdyż jej gabaryty są pokaźne. Owiniętą w zakurzoną, szydełkową chustę pani hrabiny (która zwykła odwiedzać sklep sprzedawcy w Ostrowie Wlkp.) przytaszczyłam ją do domu, gdzie okazała się idealnie pasować do wnętrz i w innym oświetleniu objawiła dodatkowe (wewnętrzne;) piękno.

Więcej takich giełd, na których nie mam zamiaru nic kupować!!! :)))

P.S. Reakcja rodziny.
Radość dzielona z innymi rzekomo się mnoży, więc rozradowana wysłałam mmsa siostrze, która pozostała nieporuszona, aczkolwiek przychylnie zainteresowana, zagadnięty przez siostrę szwagier podobno uśmiechnął się bez przekonania, by nie rzec z politowaniem, tylko Niunia stwierdziła, że dziewczynka jej się podoba, bo ma ładną sukienkę, buciki i czapkę :))

Spider jest oczywiście zachwycony. Że zaczęłam zawalać podłogę, gdyż "figurka" nie zmieściła się na parapecie.

W co się bawić

Od kilkunastu miesięcy Niunia angażuje mnie w zabawę w czarodziejki z klubu Winx. Początkowo grałam jej - Bloom - przyjaciółkę Florę lub Stellę, czyli odpowiednio czarodziejkę przyrody albo słońca, zgodnie z moim emploi.;)
Spider kreował władcę Portalu Omega  - Valtora - paskudny czarny charakter, wbrew emploi oczywiście. Następnie wujek z przyczyn wiadomych tylko młodocianej reżyserce i odtwórczyni głównej roli został wyłączony z zabawy, a ciotka zmuszona do przejścia na ciemną stronę mocy. Grywałam niewdzięczną męską rolę szczerbatego mutanta Tritanusa, w końcu zostałam wredną Celiną i od kilku miesięcy porywam uroczą czarodziejkę Bloom, wtrącam do lochu w Chmurnej Wieży i żądam wyjawienia wszystkich zaklęć oraz sekretów dziewczyn z Winx. Ona po chwili ucieka, ścigam ją i znów wrzucam do więzienia, skuwam łańcuchami i przygniatam poduszkami, znaczy skałami, żeby nie zwiała i zamykam na trzy spusty. I tak kilkanaście razy z rzędu... Niunia może się w to bawić go-dzi-na-mi...

Żeby nie było nudno, non stop przy tym monologuję, odgrażam się Bloom kwieciście, domagam zdradzenia adresów ulubionych winxowych sklepów z sukienkami i zakładów fryzjerskich ("Ciociu, nie było takiego odcinka!!"), pytam, co jadają, żeby mieć siły do nauki ("Ciociu, one nie jedzą!"). Generalnie staram się wprowadzać do schematycznej sceny uwięzienia i ucieczki nowe elementy w warstwie słownej, żeby nie usnąć na stojąco. ;)

Ostatnio improwizowałam z zaangażowaniem zamykając znów czarodziejkę w lochu, kiedy ta przerwała mi trzeźwym tonem:

- Ciociu, pseplasam, ze ci pseskadzam w zabawie, ale udezyłaś mnie w lękę...

W lawendzie

Foto by Spy. Nieustawiane, niestylizowane, nieobrabiane. Obiekt w bieli nieświadomy, że bierze udział w mini-sesji. Zrobione o zachodzie słońca.
Sugerowany tytuł "... nektar żywota..."